PHOTOgraphic MEMORIES

When I was in high school, we have a project in Filipino wherein we will narrate our life story and what we wanted to achieve 10 years after. Yesterday, I was cleaning my room and found this project of mine. I was intrigued with what I wrote so i read it and now I will share it with you. My life story is entitled: “OSPITAL”. Here it goes..

May isang pamilyang masaya at payapang namumuhay sa isang malaking bahay sa Alabang. Ngunit bago sila humantong sa ganitong buhay marami rin silang pinagdaanang hirap na kanilang nalagpasan dahil sa kanilang kasipagan at determinasyon na maiangat ang estado ng kanilang buhay.

May isang dalagang ubod ng ganda  na nakapagtapos sa Far Eastern University sa kursong B.S. Math. Hindi naman siya nahirapang makakuha agad ng trabaho dahil sa kanyang angking galing sa Matematika. Siya ay nagtatrabaho sa Philippine National Bank at siya ay nakatanggap na rin ng “Loyalty Employee Award” dahil sa ika-25 taon na niya sa serbisyo. Nakilala niya roon ang isang matipunong binata na si Antonio na naging barkada niya dahil wala pa raw itong oras sa mga babae dahil masyado siyang abala sa pag-aaral ng abogasya at nagkataon naman na mayroon pang nobyo itong si Rollyphine na isang doktor. At nung nakapagtapos na ng pag-aaral si Antonio, nagkataon naman na hiwalay na si Rollyphine sa kanyang nobyong doktor. Simula noon sabay na silang nagnonobena sa Baclaran dahil ipinagdarasal ni Antonio na siya ay makapasa sa Bar Exam at hindi naman siya binigo ng Panginoon. Hindi naglaon dahil sa sobrang lambing at maalaga ng binata ay sinagot na siya ni Rollyphine kaya nung ipagdiwang nila ang kanilang ika-3 anibersaryo hindi inakala ng dalaga na magpopropose si Antonio kaya ng tanungin ng binata si Rollyphine ng: “Will you marry me?” agad itong nagulat at hindi agad nakapagsalita kaya matapos ang ilang segundong pagkaumid, wala ng nagawa ang dalaga kundi sabihin na: “Oo, pumapayag na ko.” Matapos noon ay hinalikan ni Antonio si Rollyphine at niyakap ng mahigpit. Simula nun palagi ng dumidiretso ang binata sa bahay nila Rollyphine pagkatapos ng kanilang trabaho upang paghandaan ang kanilang kasal. Naganap ang kanilang kasal noong ika-10 ng Mayo taong 1986 sa Sta. Maria Goretti parish Chruch sa Manila at ito ay dinaluhan ng kanilang malalapit na kapamilya at kaibigan. Ngayon sila ay kasal na ng labing siyam na taon. Sila ay nabiyayaan ng apat na supling, 2 lalaki at 2 babae. Lagi nilang sinasabi na hulog ng langit ang kanilang mga anak lalo na ng dumating ang pangalawang anak nila na pinangalanan nilang ARRA MARIE. Nakuha ang pangalang Arra sa pinaghalong pangalan ng kanyang ama na Antonio Rebagay at ina na Rollyphine Altura. Siya ay nag-aral ng Pre-school sa Escuela De San Lorenzo Ruiz. Doon niya unang natutunan ang bumasa at sumulat. Kilala siya ng kanyang mga kamag-aral sa pagiging masungit at mataray. Bata pa lamang siya ay marunong na siyang makipag-away. Siya ang tipo ng tao na kapag ayaw niya sa isang tao ay ipinapakita niya na ayaw niya sa kanya. Sa kanyang paglaki, laging nakaagapay sa kanya ang kanyang mga magulang. Pinalaki siyang marunong gumawa sa mga gawaing bahay at may takot sa Diyos at paninindigan. Nang tumungtong na siya sa elementarya, mas naging independent na siya. Siya ng mag-isa ang gumagawa ng kanyang mga takda at proyekto. Siya na rin ang nagbibihis mag-isa. Dahil sa kanyang angking kagandahan naboto siya bilang muse sa kanilang klase. kahit sobrang mahiyain lagi pa rin siyang sumasali sa mga patimpalak. Siyanga pala, natatandaan ko noong ipinagdiwang ni Arra ang kanyang ika-7 kaarawan ay isa ako sa mga imbitado at sobrang ganda ng kanyang kaarawan. Makikita mo talagang pinaghandaan ng kanyang mga magulang. Nakakainggit mang isipin pero kahit kailan hindi pa ko nakakaranas ng ganong kagandang kaarawan dahil parehong maagang pumanaw ang aking magulang. pero hindi bale masaya na naman ako ngayon dahil natagpuan ko na ang babaeng pakakasalan ko. Ayun! tapos ang daming dumalong malalapit niyang kaibigan at kapamilya kaya marami rin siyang natanggap na regalo. Ang dami ring masasarap na pagkain at mga palarong ikinasaya ng mga bisita mapamatanda man o bata. Matapos ang araw na iyon nagpasalamat ng sobra si Arra sa Panginoon at sa kanyang mga magulang dahil sa malaking selebrasyon na kanilang inihandog para sa kanya.

Nang makatung-tong na si Arra sa hayskul, sa simula ay nahirapan siyang makibahagi sa kanyang mga kaklase dahil hindi pa siya gaanong kasanay kasama ang mga ito. Marami siyang nakilalang mga bagong mukha at bagong personalidad. Doon niya nakilala ang bago niyang naging matalik na kaibigan na si Michelle. Hindi na gaanong kakikitaan si Arra ng pagkamahiyain dahil mas naging matapang na siya na harapin ang lahat ng pagsubok na darting sa kanya. Doon mo rin siya unang nakita na umakyat sa stage upang tanggapin ang kanyang sertipiko dahil isa siya sa mga magagaling na mag-aaral sa kanilang batch. Doon mo rin siya mas nakitang nagningning at halos magsasawa ka na sa kanyang pangalan dahil kada taon ay siya ang nabobotong Secretary ng kanilang klase dahil sa sobrang responsable niya.

Sa ikalawang taon niya sa hayskul, hindi niya akalaing sobrang dami nila sa klase. Umabot yata sila sa 42 estudyante sa isang klase kaya naalala ko na laging nagwowalk-out ang kanilang adviser dahil sa sobrang gulo nila. Sa taon ding iyon, doon nabuo ang kanilang barkadang “Bitches”. Meron pa nga silang motto, logo at kanta para sa isa’t-isa.

Sa ikatlong taon niya sa hayskul, doon niya nakita ang magandang samahan ng isang klase. Kahit na papalit-palit sila ng adviser doon mo makikita ang kanilang pagkakaisa at pagtutulungan. Kahit nga wala silang adviser, nananalo pa sila sa mga patimpalak. Dumating din sa buhay ni Arra na mayroong isang lalaki ang nagkalakas ng loob na sabihin ang nararamdaman nito para sa kanya. Doon nagsimula na gabi-gabi ay tumatawag ito sa bahay nila kaya pinaghinalaan na si Arra ng kanyang ina na nobyo niya daw iyon ngunit agad namang itinanggi ni Arra na mali ang hinala ng kanyang ina at ipinangako niya na hindi muna siya magnonobyo at uunahin muna niya ang kanyang pag-aaral. Kahit na ganun patuloy pa rin sa pagtawag ang binata at gabi-gabi rin ay tinitext siya nito. Ngunit dumating ang isang araw na nagtanong ang binata kung maaari ba siyang manligaw at ang sagot ni Arra ay: “Gago!” nasabi niya iyon dahil akala niya nagbibiro lamang iyon. Simula nun bihira ng tumawag ang binata sa kanya at mapapansin mo kay Arra na sobra siyang naapektuhan sa nangyari at sobra niyang namimis ang binata. Gabi-gabi palagi niyang naiisip ang binata at kapag may nagtatanong sa kanya kung mahal niya iyon, lagi niyang sagot:”Ewan ko, pero namimis ko ang mga tawag niya.” naisip ko na baka mahal niya ang binata ngunit ayaw lang niyang aminin sa sarili niya dahil alam niya na hindi pa siya pwedeng magkaroon ng nobyo.

Kakikitaan mo rin ng pagkamasayahin at pagkamakulit itong si Arra dahil sa sobra niyang mapagbiro sa klase. Marami rin namang natutuwang mga kamag-aral at guro sa kanya dahil sa kanyang mga jokes.

Isa sa mga bagay na hindi niya makakalimutan sa hayskul ay ang kanilang J.S. Prom. Nang magtapos na siya ng hayskul ay sobra niyang namimis ang kanyang mga kaibigan dahil nagkahiwa-hiwalay na sila. Nasabi niya na ang pinakamasayang taon sa eskuwela ay ang hayskul dahil hindi pa gaanong kaseryoso at ngayon siya ay nasa kolehiyo na sa kursong Nursing at ipinagpatuloy niya sa pagiging doktor.

Pagkalipas ng isang taon ay nakapagpatayo na siya ng sarili niyang ospital at malaking bahay sa Alabang. Siya rin ay isa ng ganap na doktor. Sa sobrang kasipagan niya sa pagtatrabaho ay umangat na ang kanilang buhay ngunit hindi pa rin niya nakaligtaan ang kanyang mga magulang na nagpaaral sa kanya. Hindi rin niya nakakaligtaang tulungan ang mga kapus-palad niyang mga kababayan. Mayroon siyang dalawang kotse na may sariling drayber at mga kasambahay.

Isang araw sa kanyang ospital ay may isinugod na sugatang lalaki at siya ang umasikaso rito. Sobrang duguan ito kaya idiniretso agad sa emergency room at ng nagkamalay ito, hindi niya akalain na ang minahal niya nung hayskul say naroon sa kanyang harapan na mahal na mahal pa rin siya. Sila ay naging magnobyo ng limang taon hanggang magpakasal at nabiyayaan kambal na anak, isang babae at lalaki.